معيار براي خوانا يا ناخوانا تلقي کردن يک متن، معياري نوعي است به گونه‌اي که هرگاه يک متن براي اشخاص واجد تخصص يکسان يا مشابه نوعاً قابل خواندن باشد "خوانا" و گرنه "ناخوانا" است. ضمناً قابل خواندن بودن خط قاضي براي کارکنان دفتر يا کارشناس که ممکن است به علت آشنايي با نحوه نگارش قاضي باشد، في‌نفسه نمي‌تواند ملاک قرار گيرد.