شماره نظریه :
7/97/2465 |
شماره پرونده :
96-29/1-1690 ح |
تاریخ نظریه :
1396/10/17 |
قانون
استعلام
1-در مورد اماکن تجاري مشمول قانون روابط موجر و مستاجر مصوب 1356 چنانچه بعد از انقضاي مدت قرارداد اجاره موجر اولاً راضي به ادامه تصرفات مستاجر در ملک نبوده و تخليه او را نيز خواسته باشد و ثانياً نسبت به ميزان اجرت المثل (منظور از اجرت المثل، اجرت المثل برابر اجرت المسمي ميباشد) هم راضي نباشد آيا باز هم حکم ماده 6 قانون اخيرالذکر مبني بر برابري اجرت المثل به ميزان اجرت المسمي بين اين موجر و مستاجر حاکم ميگردد يا اينکه وفق نظر فقهاي شوراي نگهبان اجرت المثل ميبايست بر مبناي ارزش واقعي منافع ملک استيجاري با جلب نظر کارشناسي دادگستري تعيين ميگردد.
نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه
در مواردي که اجاره مشمول مقررات قانون روابط موجر و مستاجر 1356 ميباشد، عدم رضايت موجر در ادامه رابطه استيجاري با توجه به آمره بودن قانون ياد شده موثر در مقام نمي باشد و در فرض سوال چنانچه برابر مقررات اين قانون با طرح دعواي وي حکم تخليه صادر شود، مطابق مقررات ماده 6 همين قانون عمل خواهد شد ولي مطابق مقررات ماده 4 آن موجر ميتواند تقاضاي تعديل اجاره بها را بنمايد.