با توجه به بند «ط» ماده 8 قانون مديريت خدمات کشوري مصوب 1386 با اصلاحات بعدي که حفظ محيط زيست و حفاظت از منابع طبيعي و ميراث فرهنگي را در زمره امور حاکميتي دانسته است و با عنايت به قوانين و مقررات حاکم بر احياء، مرمت و بازسازي املاک ثبت شده در فهرست آثار ملي نظير قانون راجع به حفظ آثار ملي مصوب 1309 با اصلاحات بعدي، ماده واحده ثبت آثار ملي مصوب 1352، بند 10 ماده يک و بندهاي ذيل ماده 3 قانون اساسنامه سازمان ميراث فرهنگي کشور مصوب 1367 با اصلاحات بعدي و مواد 13 و 14 قانون حمايت از مرمت و احياي بافت‌هاي تاريخي و فرهنگي مصوب 1398 و با لحاظ اينکه «رفع خطر» از بناها و ديوارهاي شکسته و خطرناک واقع در معابر عمومي و کوچه‌ها موضوع بند 14 (اصلاحي 1345) ماده 55 قانون شهرداري مصوب 1334 با اصلاحات و الحاقات بعدي، لزوماً به معناي تخريب بناهاي مذکور نمي‌باشد، شهرداري نمي‌تواند به صرف اعلام نظر کارشناسان مبني بر ضرورت تخريب املاک مذکور (در معرض خطر) مبادرت به تخريب آن‌ها نمايد؛ بر اين اساس، در خصوص اماکن موضوع ماده واحده ثبت آثار ملي که در معرض خطر قرار دارند، هرگونه مرمت و بازسازي بايد با رعايت قوانين و مقررات حاکم بر اين اماکن صورت پذيرد و در هر مورد شهرداري بايد ضمن انجام اقدامات فوري و تأميني به منظور جلوگيري از ايجاد حادثه، مراتب را جهت انجام عمليات عمراني و پيشگيري از حادثه و رفع خطر دائم به دستگاه ذيربط در وزارت ميراث فرهنگي، صنايع دستي و گردشگري اعلام کند.