منظور از عبارت «سابقه خدمت قضايي» يا «سابقه قضايي» که در مواد مختلف قانون آئين دادرسي کيفري مصوب 1392 و اصلاحات و الحاقات بعدي آن و از جمله مواد 296،88،409،485 آمده است،مجموع مدت انجام وظيفه در سمت‌ها و مشاغل قضايي است و لذا احتساب مواردي نظير مدت انجام کارآموزي قضايي، اخذ مدرک تحصيلي بالاتر و سابقه آموزشي و نظاير آنها به عنوان سابقه خدمت قضايي (در حکم و به مثابه خدمت قضايي) که در تعيين وضعيت استخدامي و حقوق و مزاياي کارکنان قضايي، مؤثر و عمدتاً به منظور ايجاد انگيزه بيشتر است، به معناي اشتغال واقعي ايشان در سمت و مشاغل قضايي که در مواد قانون فوق‌الذکر مد نظر مقنن بوده است، نمي‌باشد؛ زيرا قانونگذار وجود تجربه قضايي براي انجام پاره‌اي از امور قضايي و يا احراز برخي سمت‌هاي قضايي نظير قاضي اجراي احکام و قاضي دادگاه اطفال و نوجوانان را ضروري دانسته است و کسب تجربه، تنها از طريق اشتغال عملي در مناصب قضايي قابل تحقق است و با مواردي نظير تحصيل در مقاطع بالاتر و انجام کار آموزي قضايي و يا تصدي امور دفتري حاصل نمي‌گردد؛ بنابراين در فرض سؤال، قاضي که زودتر شروع به کار قضائي کرده است، قاضي ارشد تلقي مي‌شود.